وقتی پای موسیقی وسطه، تصویر باید یه‌جوری باشه که چیزی نگه، ولی همه‌چی رو برسونه. آقای پورحیدریان سال‌هاست با صدا زندگی می‌کنه. تنبک، هنگ‌درام، تدریس، اجرا… اما حالا وقتش بود که صداش دیده هم بشه.

ما نشستیم، شنیدیم، فهمیدیم که این پروژه قرار نیست پر زرق و برق باشه؛ قراره دقیق، ساده و واقعی باشه درست مثل خودش. سه قطعه‌ی مستقل، سه فضا، چند لوکیشن درست‌حسابی، یه‌کم نور که بی‌صدا فضا بسازه، و سه ویدیویی که قراره حالا حالاها روی پیجش بمونه .در کنارش هم چندتا عکس خوب و حرفه‌ای؛ نه فقط برای پست کردن، برای نشون دادن یه حس.

ما نمی‌خواستیم فقط ویدیو بگیریم، می‌خواستیم اون چیزی رو نشون بدیم که پشت این قطعه‌ها بود. تمرکز، تسلط، و اون آرامشی که فقط یه موزیسین واقعی داره.