پیکاس از اول قرار نبود یه استودیو شلوغ‌پلوغ باشه، قرار بود یه جواب باشه. جواب اون همه محتوای تکراری و طراحی‌های بی‌حس. اون همه پروژه‌هایی که فقط پر بودن، ولی هیچ‌چیزی نمی‌گفتن.

ما چند نفریم که هر کدوم‌مون از یه گوشه‌ای اومدیم، یکی از پشت دوربین، یکی از گرافیک، یکی با ذهن پر از روایت و ایده. نه دنبال وایرال شدن بودیم، نه دیوونه‌ی ترند. فقط می‌خواستیم کار تمیز تحویل بدیم. کاری که وقتی تموم می‌شه، بتونی با خیال راحت اسم پیکاس رو پاینش بزنی.

پیکاس توی سال ۱۴۰۲ راه افتاد. نه با شعار و وعده، با دغدغه. از پروژه‌های کوچیک شروع کردیم، با دقت، وسواس، و یه باور ساده: هر خروجی باید یه چیزی «درست» بگه. نه بیشتر، نه کمتر. برای ما طراحی فقط چیدن رنگ و فونت نیست، عکاسی فقط فریم گرفتن نیست، ویدیو فقط حرکت تصویر نیست. همه‌ی اینا برای ما یه جور زبانن، زبونی که قراره بگه «تو کی هستی» و چرا مهمی. و هنوز هم با همین نگاه جلو می‌ریم: ساختن چیزهایی که فقط خوشگل نیستن، درستن. چیزهایی که حس دارن. می‌مونن. و می‌رن می‌شینن یه گوشه‌ی ذهن مخاطب.